Η Ρωσία θέλει τον... Κορεάτη της
Ο Κορεάτης Βίκτορ Αν χάρισε ένα χάλκινο μετάλλιο στην υιοθετημένη πατρίδα του, τη Ρωσία. Δείτε ποιοι είναι οι αθλητές με ολυμπιακά μετάλλια για δύο διαφορετικές χώρες.
Η Ρωσία είναι υπερδύναμη στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, όχι σε όλα τα αθλήματα. Στο πατινάζ μικρής πίστας κατέκτησε μόλις τη Δευτέρα (10/2) το πρώτο της μετάλλιο, το χάλκινο στα 1.500μ. με τον Βίκτορ Αν.
Το βάθρο δεν είναι κάτι το άγνωστο για τον Αν, αφού έχει κατακτήσει τέσσερα χρυσά μετάλλια στο παρελθόν και αυτό ήταν το έκτο στην ολυμπιακή καριέρα του. Τα προηγούμενα τα είχε κερδίσει για τη Νότια Κορέα! Το πραγματικό όνομα του είναι Αν Χιουν-Σο.
Ήταν 16 χρονών στο Τορίνο το 2006 και έμοιαζε για 10 χρονών. Μετά από διαφωνίες και καβγάδες με τους συμπατριώτες του, δεν κατάφερε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ το 2010 και σόκαρε τους Κορεάτες, όταν ανακοίνωσε πως θα προσπαθούσε να προκριθεί στο Σότσι για λογαριασμό της Ρωσίας.
Τον αποκαλούν "ο κλεμμένος αθλητής πατινάζ" γιατί οι Ρώσοι πλήρωσαν αδρά για να τον κάνουν δικό τους. Ο Αν επέστρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες πιο "δεμένος". Αν οι Κορεάτες δίνουν βάση στην τεχνική, οι Καναδοί προπονητές που εργάζονται στη ρωσική ομοσπονδία στοχεύουν στην ταχύτητα και στη δύναμη.
Στο Σότσι ηττήθηκε από τον Καναδό κάτοχο του ολυμπιακού τίτλου, Τσαρλς Χάμελιν και τον Κινέζο Τιανιού Χαν. Οι τρεις Κορεάτες έμειναν εκτός πρώτης τριάδας σε έναν περιπετειώδη αγώνα.
![Η Ρωσία θέλει τον... Κορεάτη της](https://www.sport24.gr/img/2490/8230189/345000/o/480/0/chi.jpg)
Συνολικά 55 αθλητές έχουν κερδίσει μετάλλια για δύο διαφορετικές χώρες στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Ως επί το πλείστον πρόκειται για αθλητές από την πρώην Σοβιετική Ένωση, την πρώην Τσεχοσλοβακία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και τις δύο Γερμανίες.
Ο Αν είναι ο δεύτερος που εκπροσωπεί δύο χώρες που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους: Τη Νότια Κορέα και τη Ρωσία.
Ο πρώτος ήταν ο Ολλανδός Μπαρτ Φέλντκαμπ, χρυσός Ολυμπιονίκης στο πατινάζ ταχύτητας. Μετά από δύο συμμετοχές με την Ολλανδία το 1992 και το 1994, διαφώνησε με την ομοσπονδία και βρήκε καταφύγιο στο γειτονικό και... φιλικό Βέλγιο, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Ναγκάνο το 1998.