Ολυμπιακοί Αγώνες: Γιατί αθλητές παγκοσμίου φήμης έχουν αρνηθεί να γίνουν σημαιοφόροι
![Anna Korakaki and Eleftherios Petrounias, of Greece, carry their country's flag during the opening ceremony in the Olympic Stadium at the 2020 Summer Olympics, Friday, July 23, 2021, in Tokyo, Japan. (AP Photo/Petr David Josek)](https://www.sport24.gr/img/2207/10348063/142000/we480/480/korakaki-petrounis-simaia.jpg)
Οι παράγοντες που οδήγησαν μια σειρά από καταξιωμένους αθλητές να αρνηθούν να σηκώσουν τη σημαία της χώρας τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η συζήτηση για τους σημαιοφόρους της Ελλάδας στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 μονοπώλησε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης τις τελευταίες ημέρες.
Μετά από αρκετές αντιδράσεις, τελικά η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι αυτοί που θα σηκώσουν τη σημαία στο Παρίσι θα είναι ο μπασκετμπολίστας του NBA και της Εθνικής Ελλάδος, Γιάννης Αντετοκούνμπο, και η πρωταθλήτρια στο βάδην, Αντιγόνη Ντρισμπιώτη.
Κάποιοι από τους Έλληνες αθλητές και αθλήτριες που αρνήθηκαν να αναλάβουν τον ρόλο του σημαιοφόρου δέχτηκαν κριτική, κυρίως στα social media. Ωστόσο, παρόμοια στάση κράτησαν και παγκοσμίου φήμης αθλητές κατά το παρελθόν και οι λόγοι είναι πολλοί.
Όταν ο Φελπς έγινε σημαιοφόρος των ΗΠΑ το 2016 στο Ρίο
Όταν ο Αμερικανός πρωταθλητής και ολυμπιονίκης κολύμβησης, Μάικλ Φελπς, κλήθηκε να είναι σημαιοφόρος των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, ήξερε ότι ήταν η πρώτη φορά στην ολυμπιακή του καριέρα που μπορούσε να πει το “ναι”.
Οποιαδήποτε άλλη χρονιά, ο Φελπς θα το είχε αρνηθεί, όμως εκείνη τη χρονιά το αγωνιστικό του πρόγραμμα του το επέτρεψε.
“Αν κολυμπούσε στα 400 μέτρα μικτό ατομικό, το οποίο είναι το πρώτο αγώνισμα της πρώτης ημέρας, πιθανότατα δεν θα το έκανε, γιατί το να είσαι σημαιοφόρος σε εξαντλεί λίγο” δήλωσε ο προπονητής του, Μπομπ Μπόουμαν, στο ESPN.
Το παράδειγμα της Σαράποβα
Η πρωταθλήτρια του τένις, Μαρία Σαράποβα, ήθελε επίσης να είναι σημαιοφόρος της Ρωσίας στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου το 2008, αλλά ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Τένις, Σαμίλ Ταρπίστσεβ, τη συμβούλεψε να μην το κάνει.
“Δεν θέλω να περάσει τρεις ή τέσσερις ώρες μες τη ζέστη, περιμένοντας να μπει στην τελετή έναρξης. Θέλουμε να είναι φρέσκια, όχι κουρασμένη κατά τη διάρκεια των αγώνων της“ είχε πει.
Ο τέσσερις φορές Ολυμπιονίκης κωπηλασίας, Ντρου Γκιν, αρνήθηκε να είναι σημαιοφόρος το 2012, προκειμένου να προετοιμαστεί για τον αγώνα του και να μην αλλάξει τη ρουτίνα του.
Στο Ρίο, η κορυφαία αθλήτρια του πινγκ πονγκ από τις Φιλιππίνες, Ίαν Λαρίμπα, η οποία αγωνιζόταν την επόμενη μέρα, ξεκίνησε ως σημαιοφόρος και μετά από ένα λεπτό παρέδωσε τη σημαία στη συναθλήτριά της και Ολυμπιονίκη, Κίρστι Ελέιν Αλόρα.
Η εμπειρία του να είσαι σημαιοφόρος
“Ήμουν πιο νευρική για το ότι θα ήμουν σημαιοφόρος παρά για τον αγώνα μου, νομίζω”.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πιονγκτσάνγκ το 2018, η αθλήτρια του λουτζ, Έριν Χάμλιν, είχε ψηφιστεί ως σημαιοφόρος των ΗΠΑ, λίγες μέρες πριν από την τελετή έναρξης. Αλλά μετά από τα πρώτα λεπτά απόλυτου ενθουσιασμού, το μυαλό της άρχισε να γεννά διαρκώς ερωτήματα.
“Τι θα γίνει αν η σημαία είναι πολύ βαριά; Τι θα γίνει αν τα χέρια μου πονέσουν μετά από το κράτημα της σημαίας; Τι θα γίνει αν ο τραυματισμός μου στον καρπό επιδεινωθεί; Είχα τραυματισμένο καρπό εκείνη την περίοδο και ήδη ήμουν αρκετά προσεκτική, ώστε να μην με επηρεάσει κατά τη διάρκεια του αγώνα” είχε πει η Χάμλιν.
Οι προπονητές της δεν φάνηκαν πολύ ανήσυχοι, αλλά της ζήτησαν να ακούσει το σώμα της. Δεν αγωνιζόταν την επόμενη μέρα και δεν είχε προγραμματίσει καμία προπόνηση νωρίς το πρωί, αλλά οι προπονητές της ζήτησαν να “ακούσει” το σώμα της.
Αποφάσισε να το κάνει. “Είναι τιμή να σε επιλέγει η χώρα σου” είχε δηλώσει. Αφού περίμενε περίπου τρεις ώρες στον χώρο, όπου θα διεξαγόταν η τελετή, ζήτησε από τους προπονητές της να δέσουν τους ώμους και τους καρπούς της για επιπλέον στήριξη. Ήθελε να κάνει ό,τι μπορούσε για να μειώσει το βάρος που θα ” σήκωναν” οι καρποί της από το κράτημα της σημαίας.
Όταν έφτασε η μεγάλη ώρα, “ο στύλος της σημαίας ήταν παράξενα ελαφρύς”, όπως θυμάται η ίδια, “αλλά έγερνε καθώς φυσούσε”. Κάθε φορά που η σημαία κουνιόταν, η Χάμλιν αναπροσάρμοζε τη θέση της, κουνώντας τον στύλο για να βεβαιωθεί ότι η σημαία φαινόταν καθαρά.
“Αισθανόμουν κουρασμένη την επόμενη μέρα. Αισθανόμουν ότι είχα κάνει κάτι εκτός του προγράμματος προπόνησής μου” είπε η Χάμλιν.
Αν έπρεπε να αγωνιστεί την επόμενη μέρα, δεν θα μπορούσε να δεχτεί να είναι σημαιοφόρος, όπως εξήγησε. Άλλωστε τα μέλη της ανδρικής ομάδας λουτζ δεν παρευρέθηκαν καν σε εκείνη την τελετή, επειδή αγωνίζονταν την επόμενη μέρα, σημείωσε η αθλήτρια.
Πηγή: NEWS24/7